EKONOMİ

Üç Eşik: 2009, 2015, 2019

İktidar ekonomik krizin sosyo-ekonomik yıkıcı etkilerini ya görmezden geliyor ya da pandemi, küresel emtia fiyatlarındaki artışlar, Rusya-Ukrayna Savaşı gibi çeşitli mazeretler öne sürüyor. Yoksulluğun bu kadar hayati bir hal aldığı, intihar sebebi olduğu bir ortamda muhalefetin siyasi gündemi, adaylık-sistem tartışmalarıyla domine ediliyor. Muhalefetin yoksulluğa, refahın adil dağılımına, kalkınmaya yönelik güçlü bir çerçevesi bulunmuyor. Varsa bile bu çerçeve kamuoyuna ulaşamıyor.

Yayınlanma:

4 yıl önce

15/06/2022

Yazan:

BankaVitrini

Türkiye ciddi bir ekonomik kriz sürecinden geçiyor. Bunun gündelik yaşama pek çok yansıması oluyor. Bu yansımalardan en çarpıcı olanlardan biri de artan intihar vakaları.

TÜİK tarafından hazırlanan geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayısı verilerine bakıldığında son 20 yıl içerisinde üç yıl dikkat çekiyor: 2009, 2015 ve 2019.

Bu üç yılın ortak özelliği, ekonomik krizlerin önemli düzeyde sosyal etkilerinin görüldüğü dönemlere tekabül etmesi. 2019’un diğer yıllardan farkı ise kendinden sonraki yıllara göre çok daha iyi ekonomik göstergelere sahip olması, kendinden sonraki yıllarda krizin derinleşerek devam etmesi.

Aşağıdaki grafikte görüldüğü üzere, yıllar itibarıyla Türkiye’de geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları üç eşikten geçiyor. İlk ikisinde göreli bir düzelme varken üçüncüsünün akıbeti bilinmiyor çünkü TÜİK bu veriyi henüz yayınlamadı.

Kaynak: TÜİK

Ancak 2020, 2021 ve 2022 yıllarında geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları için bir fikir vermesi açısından işsizlik, enflasyon ve tüketici güven endeksi olmak üzere üç gösterge kullanılabilir.

İlk Gösterge: İşsizlik

İşsizlik bir insanın iyi olma halini doğrudan etkileyen en önemli unsurlardan biri. Ayrıca Türkiye toplumunda iş, yalnızca hayatın idamesi için yapılan para kazanma eylemi değil aynı zamanda önemli bir sosyal statü göstergesi. Bu anlamda işsiz olmanın geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayılarını doğrudan etkileyeceği kolaylıkla söylenebilir.

Aşağıdaki tabloda yıllar itibarıyla Türkiye’deki işsizlik oranları ve geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları birlikte gösteriliyor. Tabloda da görüleceği üzere geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları ile işsizlik oranları arasında güçlü bir pozitif korelasyon bulunuyor.

Kaynak: TÜİK

2008 yılında yaşanan Küresel Finans Krizi’nin etkisiyle 2009 yılında Türkiye’de işsizlik oranı %3 yükselerek %13 bandının üzerine çıkıyor.

Lakin takip eden iki yıl içinde işsizlik oranında %1,9 ve %2’lik bir gerileme oluyor ve krizin oluşturduğu şok iki yıl içinde absorbe ediliyor. 2012 yılına gelindiğinde işsizlik oranı %8,4’e geriliyor.

2013 yılı itibarıyla işsizlik oranında artış trendi başlıyor ve ortalama 0,6 puan artışlarının neticesinde 2015 yılında yeniden %10 bandının üzerine çıkıyor. Sonraki yıllarda azalış olmasa da bir duraksama oluyor ve işsizlik %10 civarında çakılı kalıyor.

2019 yılında ise işsizlik oranı seyrinde asıl kırılma anı oluşuyor ve bir yılda %2,8 artış ile %13,7 oluyor. Sonraki yıllarda göreli olarak düşüşler yaşansa da işsizlik oranı 2020 yılında %13,1, 2021 yılında %12,4 olarak karşımıza çıkıyor.

Bu durum krizin etkilerinin toplumda net biçimde görüldüğünü, krize yönelik geliştirilen çözümlerin yetersiz kaldığını gösteriyor. Üç yıl art arda süren %13 civarı işsizliğin intihar sayılarının önemli oranda artmasına sebebiyet verdiği söylenebilir.

İkinci Gösterge: Enflasyon

Mal ve hizmet fiyatlarında genel artışı temsil eden enflasyon oranı, alım gücünü doğrudan etkiliyor. Özellikle temel gıda ürünleri alt gelir grubunda yer alan birey ve hane halklarının bütçesinin önemli bir kısmını oluşturduğu için bu ürün grubunda yapılan fiyat artışları dar gelirli aile bireylerinin psikolojik durumlarını doğrudan etkiliyor.

Aşağıda tabloda yıllar itibarıyla Türkiye’deki enflasyon oranları ve geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları birlikte gösteriliyor. Tablo incelediğinde bazı dönemlerde geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayısı ile enflasyon oranı arasında pozitif bir korelasyon görülüyor.

Ekonomik krizlerin Türkiye ekonomisi üzerindeki etkilerini gösteren 2008 ve 2014 yıllarında enflasyon oranlarında önemli artışlar görülürken, işsizlik oranında olduğu gibi asıl kırılma 2018 yılında oluyor.

Döviz Krizi’nin yaşandığı 2018 yılından sonra nispeten bir iyileşme görülse de COVID-19 pandemisinin etkilerinin daha net görüldüğü 2021 yılında enflasyon %23,8 gibi çarpıcı bir artışla %36,1 seviyesine çıkıyor. 2022 yılının ilk çeyreğinde ise %61,1 ile enflasyon oranı tarihi bir seviyeye ulaşıyor.

2019 yılında doruk noktasına ulaştıktan sonra geri dönmesi beklenen enflasyon oranı 2019’da %15 iken halihazırda %61,1 bandında seyrediyor.

Üçüncü Gösterge: Tüketici Güven Endeksi

Tüketici Güven Endeksi, tüketicilerin kişisel mali durumları ve genel ekonomiye ilişkin mevcut durum değerlendirmeleri ve gelecek dönem beklentileri ile yakın gelecekteki harcama ve tasarruf eğilimlerini ölçmeyi amaçlıyor.

Aşağıda tabloda yıllar itibarıyla tüketici güven endeksi ve geçim zorluğu sebebiyle gerçekleşen intihar sayıları birlikte gösteriliyor. Veriler incelendiğinde ikisi arasında negatif yönlü güçlü bir korelasyon görülüyor. (r= -0,84)

Tüketici Güven Endeksi’ndeki değişimler 2009, 2015 ve 2019 yıllarındaki eşik noktalarını doğrudan gösteriyor. 2008 yılında %16,1 düşüş yaşanırken, 2015 senesinde %9,9, 2019 senesinde ise %8,1 düşüş görülüyor.

2019 yılının diğer eşik noktalarından farkı ise kendisinden sonraki yıllarda toparlanma yerine tam tersi düşüşün devam etmesi. 2020 yılında 5,5, 2021 yılında ise 2,2 düşüş görülüyor. 2021 yılının sonunda 80,2’ye düşen Tüketici Güven Endeksi, 2022’nin ilk çeyreğinde 12,9 gibi çarpıcı bir düşüşle 67,3’e gerilemiş durumda.

Bu durum, şu andaki günümüz Tüketici Güven Endeksi’nin son 20 yıl içinde Tüketici Güven Endeksi’nin en düşük olduğu 2008 yılından bile 12,2 puan daha geride olduğu anlamına geliyor.

Bu Sayılar Bize Ne Söylüyor?

Tüm bu göstergeler 2020, 2021 ve 2022 yıllarında geçim zorluğu sebebiyle intihar sayısının ciddi oranda artmış olabileceğini gösteriyor. Bunun ötesinde bu göstergelerin daha geniş bir perspektifte şöyle de bir anlamı var: Türkiye çok ciddi bir ekonomik ve sosyal krizin içinde.

2008 Finans Krizi ve 2013’teki küresel daralmadan bir şekilde çıkan Türkiye ekonomisi, 2018 Döviz Krizi’yle başlayan kriz sarmalından 2019’da çıkmak için adımlar atmış olsa da, 2020’de gerçekleşen pandeminin de etkisiyle bundan kurtulamıyor. 2021 yılı Türkiye toplumunun krizin etkilerinden filtresiz olarak etkilendiği bir yıl olurken, 2022 yılında geçen seneye göre daha iyiye giden bir gösterge bulunmuyor.

2019 Eşiğinin Diğer Eşiklerden Farkı

Tüm bunlar olurken diğer eşiklerden farklı olarak ne iktidar ne muhalefet ne de toplum krizi doğrudan gündem edinebiliyor.

İktidar krizin sosyo-ekonomik yıkıcı etkilerini ya görmezden geliyor ya da pandemi, küresel emtia fiyatlarındaki artışlar, Rusya-Ukrayna Savaşı gibi çeşitli mazeretler öne sürüyor. Diğer taraftan, İHA gibi yeni teknoloji ürünü savunma sanayiiyle “cihana nizam veren” bir Türkiye profili ortaya koyarken ülkenin etrafındaki savaşları işaretleyerek güçlü ve istikrarlı bir devlet yönetiminin önemini hatırlatan bir hikâye anlatıyor.

Yoksulluğun bu kadar hayati bir hal aldığı, intihar sebebi olduğu bir ortamda muhalefetin siyasi gündemi, adaylık-sistem tartışmalarıyla domine ediliyor. Muhalefetin yoksulluğa, refahın adil dağılımına, kalkınmaya yönelik güçlü bir çerçevesi bulunmuyor. Varsa bile bu çerçeve kamuoyuna ulaşamıyor.

Buna ek olarak, muhalefet halihazırda elindeki en somut mutabakat olan Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem ile ekonomi arasında somut bağlar kuracak aktüel bir dil inşa edemiyor. Türkiye’de “hızlı karar alma mekanizmalarının”, başkanlık sisteminin ekonomiyi soktuğu döngünün parlamenter sistem ile daha aşılır olduğuna ikna edecek argümanları oluşturamıyor.

Toplum ise yaşadığı kriz karşısında nasıl bir çözüm gerektiğini bilmediği, siyaset tarafından kendisine bir çözüm reçetesi üretilemediği, dayanışmayı artıracak sivil toplum kültürüne sahip olmadığı bir atmosferde tüm sorunların faturasını mültecilere kesiyor.

Diğer taraftan, Türkiye’nin artık sosyal adaletin öncelendiği, yoksulluğu bitirmeye yönelik adımların atıldığı, düşük gelirli hane halklarına finansal destek mekanizmalarının oluşturulduğu, kırılgan gruplar üzerinde krizin etkilerinin minimize edildiği bir hikâyesi ve bu hikâyeyi gerçek kılmayı vaat eden bir siyasi iradesi bulunmuyor.

Türkiye sonuç olarak çok ciddi ekonomik ve sosyal kriz sürecinden geçiyor, ancak diğer krizlerden farklı olarak sorunları çözecek gerekli ve yeterli enstrümanlara sahip görünmüyor.

Ömer Burak Tek – Perspektif

Görüntülenme: 7836

İlgili Etiketler:

FED kritik faiz kararını açıkladı

Bankalardan Hazine’ye ‘zorunlu’ borç

Okumaya devam et

EKONOMİ

2026’nın ilk sinyali; büyüyemeyen ekonomi

“Büyümeden ödün vermeden enflasyonu düşürme” hedefinin, programın iki temel dinamiği değiştirilmeden gerçekleşemeyeceği artık verilerle sabittir. O nedenle ilk çeyrek büyüme verisi, önemli bir uyarı işaretidir

Yayınlanma:

2 saat önce

04/06/2026

Yazan:

Prof. Dr. Binhan Elif Yılmaz

TÜİK verilerine göre Türkiye ekonomisi bu yılın birinci çeyreğinde (Ocak-Şubat-Mart) geçen yılın aynı çeyreğine göre, yıllık bazda yüzde 2,5 büyüdü. Ancak bu oran piyasa beklentisi olan yüzde 2,7’nin altında kaldı.

Daha da önemlisi çeyreklik bazda büyüme fiilen “sıfır” (yüzde 0,1); bir önceki çeyreğe göre aslında büyümedik. Çeyreklik bazda yüzde 0,1’lik bu oran, ekonomik aktivite düzeyinin bir önceki çeyreğe oranla yatay bir seyir izlediğini gösteriyor.

Sanayi yıllık bazda yüzde 0,8 küçülürken, özellikle imalat sektörü kaynaklı küçülme çeyreklik verilere de yansıdı. Sanayi üretimi, yüksek faiz ortamı ve artan maliyetlerin etkisiyle ivme kaybederek büyümeyi aşağı çeken ana unsur oldu.

Tarım sektörü 2025 yılının derin küçülme oranlarından sonra nihayet yıllık bazda yüzde 4,6, çeyreklik bazda ise yüzde 5,9 büyüdü.

İnşaat sektörü ise 2025 yılında yüzde 10’un üzerinde seyreden rekor büyüme oranlarının ardından ilk çeyrekte yıllık bazda sadece yüzde 3,2 büyüdü, üstelik çeyreklik bazda yüzde 1,7 daraldı.

Sektörlerdeki zayıf görünümün yanında bilgi-iletişimdeki yüzde 9,5’luk oran çarpıcı görünse de bu durum büyük ölçüde 5G teknoloji altyapı yatırımlarına dayalı olduğu için kalıcı bir ivmelenme olmayabilir.

Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde büyümenin itici güçlerinden biri de yatırımlar yani gayrisafi sabit sermaye oluşumu (makine-teçhizat ve inşaat yatırımları). Bu kalem yıllık bazda yüzde 3 artış kaydedip büyümeye 0,8 puanlık katkı verse de çeyreklik bazda yüzde 2,2 küçüldü.

Stoklar ise büyümeye 0,5 puanlık pozitif katkı verdi. Çeyreklik bazda talep yavaşlarken üretilen malların bir kısmının satılamayıp rafa kalktığı anlaşılıyor olsa da bunun da teknik olarak büyüme rakamını yukarıda tuttuğu görülüyor.

Harcama yöntemiyle milli gelire bakalım;

Hanehalkı tüketimi yıllık yüzde 4,8 arttı ancak çeyreklik artış yüzde 0,1’de kaldı. Talebin sıkılaşma adımlarıyla hız kestiği hissediliyor. Ama kimin talebi ve tüketimi? Zaten “program” dar ve sabit gelirliler üzerinde çalışıyor yıllardır. Yine de yüksek gelirlilerin ve servet transferinin etkisiyle doğan talebin baskılanması zor.

Devlet de harcamacı tarafta yerini aldı; yıllık bazda devletin nihai harcamaları yüzde 2,1 artarken, çeyreklik artış yüzde 3,3 oldu. “Kamuda tasarruf olmalı” derken, devletin harcamalarının artması büyük ikilemi ortaya koyuyor.

Asıl kırılganlık ihracatta. İhracat yıllık yüzde 12,7, çeyreklik yüzde 7,5 daralarak en zayıf halka oldu. Bu dengesizlik sebebiyle net dış ticaret, büyümeyi 2,5 puan aşağı çekti.

İhracattaki sorunlar yapısal nitelik taşıyor. Yüksek faiz, girdi maliyetlerindeki artış, kur baskısı, atıl kapasite ve dış talepteki durgunluk, hepsi bir arada etkisini gösterdi.

Nisan sonunda imalatçı ihracatçılar için kurumlar vergisi oranının yüzde 9’a, ihracatçılar için yüzde 14’e indirilmesi olumlu bir adım; ancak yapısal sorunlar gündemdeyken bu düzenlemenin etkisi sınırlı kalacak. Sanayinin dış rekabet gücü zayıfladıkça ihracat üzerindeki baskı artmaya devam edecek. Bu sürecin işsizliği yukarı taşıması kaçınılmaz görünüyor.

Program hedefiyle gerçek arasındaki makas açıklanamaz hale geldi. Talebin baskılanması ve kur kontrolüne dayanan mevcut program, enflasyonla mücadelede somut bir ilerleme sağlayamıyor. Öte yandan iç ve dış talebi belirgin şekilde soğuttuğu anlaşılıyor. “Büyümeden ödün vermeden enflasyonu düşürme” hedefinin, programın iki temel dinamiği değiştirilmeden gerçekleşemeyeceği artık verilerle sabittir. O nedenle ilk çeyrek büyüme verisi, önemli bir uyarı işaretidir.

Prof. Dr. Binhan Elif YILMAZ – T24

Görüntülenme: 17885

Okumaya devam et

EKONOMİ

Haziran–Ağustos’ta 2 trilyon TL borç servisi: Hazine büyük sınava giriyor

Haziran–Ağustos’ta 2 trilyon TL borç servisi: Hazine yaz aylarında yoğun borçlanma trafiğine giriyor

Yayınlanma:

5 gün önce

30/05/2026

Yazan:

Gülbeyaz Gergün

Hazine ve Maliye Bakanlığı’nın Haziran–Ağustos 2026 iç borçlanma stratejisi, yaz döneminde kamu finansmanı açısından oldukça yoğun bir takvime girildiğini gösteriyor. Üç aylık dönemde toplam borç ödemesi 2,013 trilyon TL olacak. Bunun 1,767 trilyon TL’si iç borç servisi, 245,7 milyar TL’si dış borç servisi niteliğinde. Buna karşılık Hazine’nin aynı dönemde planladığı iç borçlanma tutarı 1,848 trilyon TL seviyesinde bulunuyor.

Haziran ayı özelinde toplam borç ödemesi 686,6 milyar TL. Bunun 554,9 milyar TL’si iç borç servisi; iç borç servisinin 373,5 milyar TL’si anapara, 181,4 milyar TL’si faiz ödemesinden oluşuyor. Hazine, Haziran’da 543,8 milyar TL iç borçlanma planlıyor.

Üç aylık tablo

Ay	Toplam ödeme	İç borç servisi	İç borçlanma planı
Haziran 2026	686,6 milyar TL	554,9 milyar TL	543,8 milyar TL
Temmuz 2026	681,8 milyar TL	616,3 milyar TL	708,7 milyar TL
Ağustos 2026	644,3 milyar TL	595,8 milyar TL	595,8 milyar TL
Toplam	2,013 trilyon TL	1,767 trilyon TL	1,848 trilyon TL

Hazine’nin Haziran ayında 8–16 Haziran arasında toplam 11 ihraç planladığı görülüyor. Takvimde ABD doları cinsi devlet tahvili ve kira sertifikası, TÜFE’ye endeksli tahvil, TLREF’e endeksli tahvil, değişken faizli tahvil, altın tahvili, altına dayalı kira sertifikası, Hazine bonosu ve sabit kuponlu devlet tahvilleri yer alıyor.

Bu tablo, Hazine’nin yalnızca klasik TL tahvil piyasasına yaslanmadığını; döviz, altın, kira sertifikası, değişken faizli ve endeksli ürünlerle yatırımcı tabanını genişletmeye çalıştığını gösteriyor. Bu tercih, yüksek borç çevirme ihtiyacının tek bir enstrümana yüklenmeden karşılanmak istendiğine işaret ediyor.

Kritik risk: Faiz yükü büyüyor

Haziran’da iç borç servisinin 181,4 milyar TL’si faiz ödemesi. Temmuz’da faiz yükü 246,8 milyar TL’ye yükseliyor. Bu durum, borçlanma maliyetlerinin bütçe üzerinde giderek daha belirgin baskı oluşturduğunu gösteriyor.

Yani sorun yalnızca anapara çevrimi değil; yüksek faiz ortamında çevrilen borcun gelecekte bütçeye daha yüksek faiz yükü olarak dönme ihtimali de güçleniyor.

Piyasalar açısından anlamı

Bu büyüklükte bir borçlanma programı, bankaların bilanço yönetimini, mevduat faizlerini, tahvil faizlerini ve kredi iştahını doğrudan etkileyebilir. Hazine’nin yüksek montanlı borçlanma ihtiyacı, piyasa faizlerinin aşağı gelmesini zorlaştırabilir. Bankalar açısından devlet iç borçlanma senetleri cazip kaldıkça, reel sektöre kredi verme iştahı sınırlı kalabilir.

Haziran ayının ayrıca enflasyon ve merkez bankaları takvimi açısından da kritik olduğu görülüyor. TCMB’nin Para Politikası Kurulu toplantısı 11 Haziran 2026 tarihinde yapılacak. Mayıs ayı enflasyon verisinin ise TÜİK takvimine göre 3 Haziran’da açıklanması bekleniyor.

Haziran–Ağustos dönemi, Hazine için yalnızca rutin borç çevirme dönemi değil; aynı zamanda faiz, likidite, kur, enflasyon ve banka bilançoları açısından kritik bir stres testi olacak.

Hazine’nin 3 ayda 2 trilyon TL’yi aşan borç servisi ve 1,85 trilyon TL’ye yaklaşan iç borçlanma planı, Türkiye ekonomisinde kamu finansmanının piyasa dengeleri üzerindeki etkisinin yaz aylarında daha fazla hissedileceğini gösteriyor. Bankalar, yatırımcılar ve reel sektör açısından Haziran ayı, yalnızca ihale takvimi değil; faizin, likiditenin ve kredi kanallarının yeniden fiyatlanacağı bir dönem olabilir.

Bu kadar yoğun borçlanma TL’nin sulandırılması anlamına mı geliyor?

TL neden sulanabilir?

Hazine’nin Haziran-Ağustos döneminde yaklaşık 1,85 trilyon TL yeni iç borçlanma yapacak olması piyasadaki TL miktarını doğrudan ve dolaylı etkileyebilir.

Bunun birkaç kanalı var:

1. Borç ödemeleri piyasaya likidite bırakır

Hazine vadesi gelen tahvil ve bonoları öder.
Bankalar ve yatırımcılar hesaplarına yüklü miktarda TL alır.
Bu para tekrar tahvillere gitmezse dövize, altına veya mevduata kayabilir.

2. Faiz ödemeleri yeni para etkisi yaratır

Haziran ayında sadece faiz ödemesi 181 milyar TL.
Temmuz ve Ağustos ile birlikte yüz milyarlarca lira yatırımcıların hesaplarına geçecek.
Bu gelirler harcamaya veya farklı yatırım araçlarına yönelirse TL dolaşımı artar.

3. Merkez Bankası dolaylı olarak likiditeyi yönetmek zorunda kalır

Hazine’nin hesabından piyasaya çıkan para bankacılık sisteminde fazla likidite oluşturabilir.
TCMB bunu depo ihaleleri, zorunlu karşılıklar veya likidite senetleriyle çekmeye çalışır.

Ama neden tam anlamıyla para basmak değildir?

Burada kritik ayrım şudur:

Hazine piyasadan borçlanıyor.

Yani:

Bir taraftan 554 milyar TL ödeme yapıyor.
Diğer taraftan 543 milyar TL yeni borçlanıyor.

Dolayısıyla net bazda sistemde sınırsız yeni para oluşmuyor.

Eğer TCMB doğrudan Hazine’ye para basıp verseydi bu gerçek anlamda parasal genişleme olurdu.

Türkiye’de mevcut sistemde Hazine ağırlıklı olarak:

Bankalardan,
Fonlardan,
Sigorta şirketlerinden,
Bireysel yatırımcılardan

borçlanıyor.

Asıl risk nerede?

Sorun TL’nin miktarından çok borcun sürekli çevrilmesi.

Bugün:

2 trilyon TL borç ödeniyor.
Yeni 1,85 trilyon TL borç alınıyor.

Yarın:

Bu 1,85 trilyon TL’nin de vadesi gelecek.
Daha yüksek faizle yeniden çevrilmesi gerekecek.

Bu durum zamanla:

Faiz giderlerini büyütür
Bütçe açığını artırır
Vergi ihtiyacını artırır
Enflasyon baskısını yükseltir
TL üzerindeki güven baskısını artırabilir

“Hazine borç mu ödüyor, yoksa borcu yeni borçla mı çeviriyor?”

Bugünkü tabloya bakıldığında Türkiye’nin yaptığı şey büyük ölçüde: “Borç ödeyerek borçlanmak değil, borçlanarak borç çevirmek.”

Bu sürdürülebilir olduğu sürece sorun oluşturmaz. Ancak büyüme yavaşlar, faizler yüksek kalır ve bütçe açığı büyürse, piyasa bir noktadan sonra daha yüksek faiz talep etmeye başlar. İşte TL üzerindeki asıl baskı da o zaman ortaya çıkar.

Bu nedenle Haziran-Ağustos dönemindeki 2 trilyon TL’lik borç servisi, yalnızca bir finansman operasyonu değil; aynı zamanda Türkiye’nin faiz, enflasyon ve kur dengesinin de önemli bir sınavı niteliğindedir.

Görüntülenme: 17152

Okumaya devam et

EKONOMİ

Kredi Kısarak Enflasyon Düşer mi? Bedeli Reel Sektöre, Faturası Kime?

Yayınlanma:

2 hafta önce

24/05/2026

Yazan:

Erol Taşdelen

Türkiye’de enflasyonla mücadelede kredi büyümesine getirilen sınırlar, para politikasının ana araçlarından biri haline geldi. Ancak soru kritik: Sadece kredi musluklarını kısarak enflasyon kalıcı biçimde düşer mi? Yanıt kısa: Talebi soğutur, ama tek başına yapısal enflasyonu çözmez; üstelik reel sektörde üretim, istihdam, nakit akışı ve yatırım tarafında kalıcı hasar bırakabilir.

Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası’nın 2026 para politikası metninde kredi büyümesinin ve kredi kompozisyonunun “dezenflasyon sürecini ve parasal aktarım mekanizmasını destekleyici” çerçevede tutulacağı açıkça belirtiliyor. TCMB Başkanı Fatih Karahan’ın, 2025 Şubat ayında Uşak ve Denizli sunumlarında da benzer görüşler vardı. Yani kredi kısıtları, tesadüfi değil; mevcut ekonomi programının bilinçli bir parçası. TCMB ayrıca kredi büyüme sınırlarının ve istisnaların yıl içinde gözden geçirileceğini de ilan etmiş durumda.

Kredi kısıtlaması dışında hangi para politikası araçları var?

Enflasyonu düşürmek için ekonomi yönetiminin elindeki araç sadece kredi kısıtlaması değildir. Başlıca araçlar şunlardır:

Politika faizi: Merkez Bankası faizi artırarak tüketimi, kredi talebini ve döviz talebini yavaşlatır. Reuters’ın Mayıs 2026 haberlerinde TCMB politika faizinin yüzde 37 seviyesinde olduğu, enflasyon baskıları nedeniyle faiz artışı beklentilerinin yeniden gündeme geldiği aktarılıyor.

Zorunlu karşılıklar: Bankaların topladıkları mevduatın bir kısmını krediye dönüştürmesini sınırlayan veya yönlendiren araçtır. TCMB, Mayıs 2026’da bazı krediler için zorunlu karşılık uygulamalarında değişiklik yaparak kredi dinamiklerini etkilemeye devam etti.

Likidite yönetimi: Merkez Bankası piyasaya verdiği TL miktarını sıkılaştırarak bankaların fonlama maliyetini yükseltebilir.

Makroihtiyati tedbirler: Kredi büyüme sınırı, kredi kartı taksit sınırlamaları, ihtiyaç kredisi vade kısıtları, ticari kredi büyüme limitleri gibi düzenlemeler bu gruptadır.

Kur ve beklenti yönetimi: Enflasyon sadece bugünkü talep değil, gelecekteki fiyat beklentileriyle de ilgilidir. TCMB, enflasyon beklentileri ve fiyatlama davranışlarının dezenflasyon süreci için risk oluşturduğunu vurguluyor.

Maliye politikası desteği: Kamu harcamalarının, vergi politikasının ve bütçe disiplininin para politikasıyla uyumlu olması gerekir. IMF, Türkiye’de sıkı para politikası, ılımlı ücret artışı ve genel olarak nötr maliye politikasının kademeli dezenflasyonu destekleyeceğini belirtiyor.

Sadece kredi kısarak enflasyon düşürülebilir mi?

Kısa vadede evet, kalıcı olarak hayır.

Kredi kısıldığında tüketici daha az borçlanır, şirket daha az stok yapar, yatırım ertelenir, iç talep soğur. Talep yavaşlayınca bazı fiyat artışları frenlenir. Ancak Türkiye’de enflasyonun önemli bölümü sadece talep kaynaklı değildir.

Türkiye’de enflasyonun arkasında kur geçişkenliği, enerji maliyetleri, gıda arz sorunları, kira baskısı, vergi artışları, ücret-fiyat sarmalı, ithal girdi bağımlılığı ve beklenti bozulması da vardır. Nitekim Nisan 2026’da aylık enflasyonun yüzde 4,18’e, yıllık enflasyonun yüzde 32,37’ye yükselmesinde enerji, gıda, konut, ulaşım ve dış jeopolitik baskıların etkili olduğu bildirildi.

Bu nedenle sadece kredi kısılması, hastalığın tamamını değil, belirtilerinden birini baskılar. Talep düşer ama maliyet enflasyonu devam ederse reel sektör iki taraftan sıkışır: satış yavaşlar, maliyet düşmez.

Reel sektöre telafisi zor zararlar

Kredi kısıtlaması en çok nakit akışı kırılgan, özkaynağı zayıf, vadeli çalışan, stokla üretim yapan ve ihracat/ithalat dengesine bağımlı firmaları vurur.

İş Bankası Genel Müdürü Hakan Aran Nisan ayında Programın sanayiciye, iş insanına ve KOBİ’lere iyi gelmediğini, mevcut yaklaşımın reel sektör ve bankalar üzerinde ağır bir yük oluşturduğunu belirtti.

Uygulanan Politikanın başlıca zararlarına geline:

1. İşletme sermayesi krizi: Firma mal alacak, üretim yapacak, maaş ödeyecek; ama krediye ulaşamıyorsa çark yavaşlar.

2. Vadeli satış zinciri bozulur: Reel sektörde birçok firma peşin alıp vadeli satar. Kredi olmayınca bu zincir kopar.

3. Konkordato ve batık kredi riski artar: Kredi kısıtı, borcu olan firmaya “nefes alma” imkânı vermezse, geçici likidite sorunu kalıcı iflas riskine dönüşür.

4. Yatırımlar ertelenir: Makine, kapasite artışı, ihracat yatırımı ve enerji yatırımı askıya alınır.

5. İstihdam kaybı doğar: Önce fazla mesai biter, sonra vardiya düşer, ardından işten çıkarma başlar.

6. Bankaların aktif kalitesi bozulur: Kredi verilmeyince risk azalıyor gibi görünür; ancak mevcut kredilerin tahsil kabiliyeti zayıflarsa bankaların takipteki alacakları artabilir. Ziraat Bankası CEO’su Alpaslan Çakar da 2025 Aralık sonunda, uzun süren sıkı para politikasının finansman maliyetlerini artırabileceği, işgücü piyasasını zayıflatabileceği, büyümeyi yavaşlatabileceği ve bankaların aktif kalitesini olumsuz etkileyebileceği uyarısında bulunmuştu.

Buna rağmen neden devam ediliyor?

Çünkü ekonomi yönetimi açısından enflasyonu düşürmek için önce iç talebin kontrol altına alınması gerekiyor. Türkiye’de kredi büyümesi yüksek kaldığında, talep canlı kalıyor; talep canlı kaldığında fiyatlama davranışı bozuluyor; fiyatlama bozulduğunda da enflasyon beklentisi düşmüyor.

TCMB Başkanı Fatih Karahan, 2026 Enflasyon Raporu sunumunda ticari kredi büyümesinin dezenflasyon patikasıyla uyumlu seyretmesi için yabancı para kredi büyüme sınırının düşürüldüğünü ve TL ticari kredilerde istisnaların daraltıldığını belirtti. Bu adımların ardından ticari kredilerde büyümenin hız kestiğini ifade etti.

Yani kredi kısıtlamasının arkasındaki ana mantık şu:

Talebi yavaşlat → fiyat artış hızını düşür → beklentileri kır → enflasyonu aşağı çek.

Ancak bu zincirin çalışması için maliye politikası, kur politikası, gıda arzı, enerji maliyeti ve kamu fiyat ayarlamaları da aynı yönde çalışmalıdır. Aksi halde kredi kısıtlaması reel sektörü boğar ama enflasyon beklenen hızda düşmeyebilir.

Fatura kime çıkar?

Bu politikanın faturası eşit dağılmaz.

En ağır fatura KOBİ’lere çıkar. Büyük şirketler tahvil, halka arz, yurtdışı kredi veya grup içi finansmana erişebilir. KOBİ’nin tek kapısı bankadır.

İkinci fatura çalışanlara çıkar. Satış düşer, üretim azalır, işten çıkarma ve ücret baskısı başlar.

Üçüncü fatura tüketiciye çıkar. Kredi kartı, ihtiyaç kredisi, konut kredisi pahalanır; alım gücü düşer.

Dördüncü fatura bankalara çıkar. Yeni kredi riski sınırlansa bile eski kredilerin tahsil riski büyür.

Beşinci fatura devlete çıkar. Büyüme yavaşladığında vergi tahsilatı zayıflar, sosyal destek ihtiyacı artar.

Alternatif ne olmalı?

Kredi kısıtlaması tamamen kaldırılmalı demek gerçekçi değildir. Ancak seçici, üretimi koruyan, tüketim ve spekülasyonu hedef alan bir model gerekir.

Öneriler:

Üretim, ihracat, istihdam ve enerji verimliliği kredileri kısıt dışında tutulmalı.

KOBİ’ler için işletme sermayesi kredilerinde ayrı kota açılmalı.

Kredi kısıtı sektör ayrımı yapmalı: Lüks tüketim, ithal tüketim ve spekülatif işlemler ayrı; üretim ve ihracat ayrı değerlendirilmelidir.

Vergi ve kamu zamları para politikasıyla uyumlu olmalı.

Gıda, kira ve enerji tarafında arz artırıcı reformlar yapılmalı.

Bankalar yalnızca kredi kısmaya değil, doğru firmayı seçerek finansmanı sürdürmeye yönlendirilmeli.

Üretim Enflasyon mücadelerine feda edilmemeli

Kredi kısıtlaması enflasyonla mücadelede kullanılan güçlü ama yan etkisi yüksek bir ilaçtır. Doz iyi ayarlanmazsa enflasyonu düşürürken üretim kapasitesini, istihdamı ve firma sermayesini tahrip edebilir.

Türkiye’nin ihtiyacı sadece “kredi musluğunu kısmak” değil; enflasyonu düşürürken üretimi yaşatacak akıllı kredi mimarisi kurmaktır.

Aksi halde enflasyon düşse bile geriye daha zayıf şirketler, daha kırılgan bankalar, daha yüksek işsizlik ve daha yorgun bir reel sektör kalabilir.

Erol TAŞDELEN – Ekonomist www.bankavitrini.com

Görüntülenme: 57557

Okumaya devam et