EKONOMİ

Hürmüz’de düğüm çözülmüyor: Enerji akışının kalbinde ‘kontrol’ yarışı

Yayınlanma:

2 ay önce

05/05/2026

Yazan:

Dün küresel mali piyasalar güne iyimser bir başlangıç yapmıştı. Lâkin gün içerisinde, Orta Doğu kaynaklı riskler, günün limoni bir tarzda tamamlanmasına neden oldu. Hürmüz Boğazı çevresinde yeniden yükselen gerilim, enerji piyasalarında yeniden stres yarattı. ABD’nin ticari gemi geçişini yeniden başlatma girişimi sahada sınırlı kalırken, İran’ın ABD gemisini vurduğuna yönelik haber akışı dün gün içerisinde iyimserliğin azalmasına neden oldu. Bölgeden pek çok sayıda karşılıklı saldırılar, yangınlar ve hasar gören ticari gemi haberleri gelirken, tarafların birbirini yalanlayan açıklamaları ise tablonun net bir şekilde okunmasını daha da zorlaştırıyor.

Haftanın ilk iş gününü küresel mali piyasalar Orta Doğu gerginliğinin gölgesinde tamamlarken, tansiyonun azalmaması risk iştahını olumsuz etkilemek suretiyle Brent cinsi ham petrolün varil fiyatını 115 dolar seviyesine taşıdı. Haftayı iyimser bir şekilde tamamlayan kıymetli madenler, olumsuz havadan etkilenerek sert bir şekilde geriledi. Cuma günü 77 dolar seviyesini test eden gümüşün ons fiyatı, bu sabah 73 dolar seviyelerine kadar gevşedi. Teknik bir bakış açısıyla, yükselişten söz edebilmek adına, 71 dolar seviyesinin altında günlük kapanış görmememiz gerekiyor. Yukarıda ise 77 dolar seviyesi aşılmadan alım için acele etmemek gerekiyor. Havanın olumsuza dönmesiyle dün ABD Doları hafif de olsa değer kazanırken, altının ons fiyatı dün sabah saatlerinde 4,600 dolar seviyelerinden 100 dolar düşerek 4,500 dolar seviyesine kadar geriledi. Bu sabah altın yeniden 4,540 dolar seviyesine toparladığını görürken, bitcoinin ise 81 bin dolar seviyesine yanaşarak güçlü görünümünü koruduğunu söylememiz gerekiyor.

Türk mali piyasalarında dün sabah, beklentileri aşan enflasyon verisinin yarattığı moral bozukluğuna yurt dışındaki zayıf risk iştahı da eklenince, satış baskısı sınırlı kalsa da hissedildi. TÜİK verilerine göre Nisan’da TÜFE aylık %4,18 artarken, yıllık enflasyon %32,37 seviyesine yükseldi. Mevsimsel etkilerle giyim ve ayakkabı grubunda %8,9’luk artış öne çıksa da, enflasyondaki yukarı yönlü sürprizin arkasında ağırlıklı olarak enerji tarafı yer aldı. Doğalgaz ve elektrik zamlarının etkisiyle konut kalemi aylık %7,99 artarak enflasyonu yaklaşık 0,9 puan yukarı taşırken, akaryakıt fiyatlarındaki artış ulaştırma grubunu %4,3 yükselterek manşete yaklaşık 0,73 puan katkı sağladı. Gıda tarafında ise aylık artış %3,7 olurken, bu kalemin enflasyona etkisi yaklaşık 0,95 puan olarak gerçekleşti. Daha sade bir ifadeyle, konut, ulaştırma ve gıda kalemleri toplamda yaklaşık 2,6 puanlık katkıyla enflasyonun ana sürükleyicileri oldu.

Gözler bu noktadan sonra 14 Mayıs tarihinde açıklanacak Enflasyon Raporu üzerinde olacaktır. Beklentileri aşan Nisan verisi ardından TCMB’nin enflasyon tahminlerini ve ara hedefini nasıl kalibre edeceğine bakacağız. Bu da hâliyle para politikasının yol haritası anlamında bizlere ipuçları sunacaktır. Dün sonuçlanan Kabine toplantısı ardından Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan küresel atmosfer itibarıyla rüzgâra karşı yürünüyor olsak da enflasyonla mücadeleye devam edileceği sinyalini verdi. Konuşmasında değişen dünya dinamiklerinden de söz ederek Avrupa’nın Türkiye’nin yapıcı tavrını kıymetini çok iyi bilmesi gerektiğini ve Avrupa’nın Türkiye’ye duyduğu ihtiyacın, Türkiye’nin Avrupa’ya duyduğu ihtiyaçtan çok daha fazla olduğunu dile getirdi!

Bir tarafta beklentileri aşan enflasyon, diğer tarafta jeopolitik risklerin haber kirliliği ile tavan yaptığı günde, Türk mali piyasaları günü biraz da olsa moralsiz tamamladı. Borsa İstanbul ana endeksi günü %0,5 oranında düşüşle tamamlarken, yüksek enflasyonun faiz indirim beklentilerini topyekûn ortadan kaldırmasıyla bankacılık endeksi günü %3’e yakın düşüşle tamamladı. Hisse senetlerine olumlu bir gözle bakmak istesek de, alternatif olarak yüksek seyreden risksiz faiz nedeniyle, hisse senetlerinin şimdilik aradığı itici kuvveti bulmakta zorlanacağını düşünüyoruz. USDTRY kuru otoritenin gözetiminde 45,20 seviyesine yükselirken, CDS risk primi ise 245 baz puan seviyesine kalarak önemli bir değişim kaydetmedi. Benzer bir şekilde tahvil cephesinde de 2 yıl vadeli gösterge tahvilin bileşik faizi %41,22 seviyesinde yatay bir seyir izledi.

Enflasyonla mücadelede Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da dediği üzere rüzgâra karşı bir mücadele verilse de, yıllardır devam eden dezenflasyon politikalarını, daha basit bir yaklaşımla yüksek faizlerin reel sektör üzerinde etkisini verilerin diliyle okumaya çalışalım. Bu minvalde, her ayın ilk iş günü açıklanan ve büyümenin öncü göstergesi olan İstanbul Sanayi Odası (ISO) Nisan ayı imalat sanayi PMI verisini 45,7 değerini alarak 2024 Eylül ayından bu yana en düşük seviyede sonuçlandı (bakınız grafik). Verinin 50 seviyesinin altında olması daralma, üzeri olması ise büyüme olarak yorumlanıyor. Sektörel bazda baktığımızda, giyim ve deri ürünler hâriç geriye kalan 9 kategoride daralma görüyoruz. Dezenflasyon sürecinin getirdiği yüksek faiz hadleri nedeniyle bir süredir üretim kası yavaşlayan Türkiye ekonomisinin savaş ortamında daha da zorlanmaya başladığını söylememiz gerekiyor.

Yurt dışı cephede ister istemez bütün konsantrasyon Orta Doğu’da olmaya devam ediyor. İran’ın nükleer yetkinliğini ve Hürmüz üzerindeki gücünü pazarlıklarda etkin bir kart olarak kullanmaya çalışırken, Boğaz üzerindeki kontrol mücadelesine ortak olmaya çalışan ABD’nin ise İran’ı yıldırmak için elinden geleni yapmaya devam edeceğini düşünüyoruz. Ana görüşümüzde çok da bir değişiklik yok! En kötünün geride kaldığını düşünmekle birlikte müzakere sürecinin uzun ve engebeli bir patikada ilerleyeceğini düşünüyoruz. Dolara karşı direnen Çin ve Rusya gibi ülkelere petrol ihraç eden ülkelerin de eklenmeye başlaması, zayıf dolar temasını güçlendirmeye devam edeceğini düşünüyoruz. Merkez Bankalarının ateşini yaktığı rezerv çeşitlendirme ve bu bağlamda artan altının payını önemi bir paradigmal değişim yaratmaya aday olduğunu düşünüyoruz.

Enflasyonun, yaşanan enerji krizi ya da tedarik zincirlerinin kırıldığı bir ortamda yükselme eğiliminde olmasına rağmen, merkez bankalarının büyümeyi de gözeterek faiz hadlerinin sabit bırakılmak istemesi, reel faizin düşme eğiliminde olacağına işaret ediyor. Yapay zekâ tarafından devam eden dinamizmi ve düşük reel faizleri birlikte ele alırsak, bu olgunun risk iştahını desteklemeye aday bile olduğunu söyleyebiliriz. Orta Doğu riskini önem sırasının biraz da olsa gerilemesi durumunda, doların belirgin bir şekilde değer kaybedeceğini, altın, gümüş ve bitcoin gibi enstrümanlarda ise alım isteğinin artacağını düşünüyoruz.

ABD borsaları dün geceyi düşüşle tamamlaması ardından bu sabah Asya piyasalarında kararsız bir seyir görülüyor. Japonya ve Güney Kore borsaları tatil nedeniyle kapalı konumda olurken, Hong Kong borsası %1 geriledi. Diğer borsalarda ise yatay bir seyir görülürken, ABD borsalarının da vadeli işlemlerinde hafif de olsa yükseliş isteği gözümüze çarpıyor. Japon Yen’i önceki gün (müdahâle) kısa süreli sert değer kazanarak 155 seviyelerini test ettikten sonra yeniden 157 seviyelerine yükseldi. Mali piyasaların gündeminde bugün Türkiye’de Reel Efektif Döviz Kuru, ABD’de ise dış ticaret dengesi, PMI ve ISM verileri ve yeni konut satışları takip edilebilir.

PMI

Emre Değirmencioğlu

Görüntülenme: 9954

İlgili Etiketler:

İncirlik’ten Montrö’ye: Türkiye’nin Sessiz Gücü

TSKB’nin ana yatırımcı olduğu Türkiye Yeşil Fonu’ndan Sapro’ya 30 milyon avro yatırım

Okumaya devam et

EKONOMİ

Geçmişin ekonomik krizlerinden ders aldık mı? – 1 (Birinci nesil kriz modelleri)

Birinci nesil kriz modelinin canlı örneği olan Türkiye’nin 1994 krizi, başka herhangi bir ülkeye yayılmadı. Çünkü bu kriz Türkiye’nin sürdürülemez makroekonomik koşullarıyla kendi kendine çıkardığı bir krizdi

Yayınlanma:

3 gün önce

28/06/2026

Yazan:

Prof. Dr. Binhan Elif Yılmaz

Ekonomik krizlerin her ne kadar ortak noktaları olsa da hiçbiri diğerine benzemiyor. Ekonomi politikaları ve ekonomik koşulların değişime tabi olması, krizlerin çıkış nedenlerini ve niteliklerini birbirinden farklılaştırıyor.

O nedenle krizlerin çıkış nedenlerine bağlı olarak uzun yıllardır modellemeler yapılmaktadır. Krizlerin sadece iktisadi temellerdeki zayıflıklara bağlı olarak ortaya çıktıklarını veya yalnızca gelişmekte olan ülkelerde spekülatif ataklara dayalı olduklarını ya da gelişmiş ülkelerde de ortaya çıkabileceğini ileri süren birden çok model var.

1980-1990’lı yıllardaki Latin Amerika krizlerini ve Türkiye’nin kendine özgü 1994 krizini açıklayabilen birinci nesil kriz modelleri, 1992 Avrupa para krizini açıklamada Türkiye’nin 2001 krizini açıklamada kısmen yetersiz kalınca ikinci nesil kriz modelleri oluşturuldu. Bir dönem Asya’yı kasıp kavuran 1997 Doğu Asya krizinin dinamikleri ise üçüncü nesil kriz modelleri ile açıklandı. 2008 küresel krizi ise diğerlerinden farklı olarak ABD’de, yani kapitalizmin merkezinde bir gelişmiş ülkede patlak verdi ve dinamikleri itibariyle de daha öncekilerden ayrıştı. Bu kriz kısmen üçüncü nesil kriz modeliyle açıklansa da yeni bir modele, dördüncü nesil kriz modeline gereksinim duyuldu.

Okuduklarınız çok tanıdık gelecek. Başlayalım:

Birinci nesil kriz modelleri

Bu modelin temelinde, sermaye hareketlerinin serbest olduğu ekonomide uygulanmakta olan kur rejimi ile uyuşmayan bir para politikası ve gevşek maliye politikası yer alır. Birinci nesil kriz modellerine “spekülatif atak krizleri” de denir ve 1970-1980’li yıllarda Latin Amerika krizlerini ve Türkiye’nin 1994 krizini açıklar.

Kamu dinamiklerinin bozulduğu, borç stoku ve bütçe açığının arttığı ortamda parasallaştırılmış bütçe açığı enflasyona, ülkeden sermaye çıkışına ve ödemeler dengesi sorunlarına yol açar. Finansman ihtiyacının artmasıyla baş gösteren kur atakları (sabit ya da belli bir dönem sonunda alacağı değer belirli olan kur rejiminde) Merkez Bankasının rezerv kullanımıyla kontrol altına alınmaya çalışılır. Ancak aynı dönemde sürdürülemez makroekonomik politikaların uygulanmaya devam edilmesi, giderek daha fazla döviz rezervi kullanılmasına neden olur.

Öte yandan döviz talebinin azaltılması ve enflasyonla mücadele amacıyla faizleri yükseltmek kamu borçlarının faiz yükünü arttırdığı gibi, bütçe açığını da tetikler. Borçlanma olanaklarının azalmasıyla birlikte makroekonomik politikaların olumsuz okunması, spekülatörlerin sabit döviz kurunu hükümetin sürdüremeyeceği yönündeki bakış açısı ile birleşir ve döviz kurunun yükselmesi yönünde beklentiler şiddetlenerek, nihayetinde dövize hücum başlar. Kur dalgalanmaya bırakıldığında sabit kurdan alınan dövizler, yeni oluşacak yüksek kurdan satılacak, spekülatörler kârlarını realize edecek, bir servet transferi yaratılacaktır.

Döviz kurunu sabit tutma hedefindeki bir hükümet, dövizde arz-talep dengesini sağlayabilmek için piyasaya istenildiği anda istenilen miktarda dövizi arz edebilmek zorundadır. Paul Krugman’ın modelinde (1979)[1] spekülatörlerin rezervlerin tükeneceği ve sabit kur sisteminin çökeceği yönünde öngörüye sahip oldukları varsayımı yanında merkez bankası aynı öngörüye sahip değildir. Ancak merkez bankasının spekülatif atağın gerçekleşeceğini öngörmesi halinde, kriz gerçekleşmeden sabit döviz kuru sistemini terk ederse büyük oranda rezerv kaybını önleyebilir.

1982 yılında Meksika’da yaşanan “Peso Krizi”, Tekila Etkisi yaratarak Brezilya, Paraguay, Uruguay ve Arjantin’e de yayılmıştı. Meksika’da bütçe açıkları parasallaştırılmış ve enflasyon yükselmişti. Üstelik petrol geliri yüksek ve imalat sanayiinde gelişmiş olan Meksika’nın bütçe açıkları kısa sürede milli gelirin yüzde 3’ünden yüzde 15’ine yükselmişti. Sabit döviz kuru sistemini uygulayan Meksika, 18 Şubat 1982 tarihinde pezonun dolar karşısında yüzde 28 devalüe edilmesiyle kur sistemini terk etmek zorunda kalmıştı.

Türkiye’de birinci nesil kriz örneği: 1994 krizi

Türkiye’nin 1994 krizi; yüksek bütçe açıkları, parasal genişleme ve rezerv kaybının sabit kur rejimini sürdürülemez hale getirmesi nedeniyle birinci nesil kriz modellerinin en tipik örneklerinden biridir.

Türkiye ekonomisi 1990’lı yıllara tamamıyla dışa açık bir ekonomi konumunda girmişti. İç talep genişlemesine dayalı büyüme stratejisinin izlendiği ve büyümenin fiyat istikrarına tercih edildiği bir dönemdi. Yüksek bütçe açıkları ve borç stoku ile kamu dinamikleri bozulmuştu. İç borçlanma maliyetleri yüksekti. Kamu kesimi borçlanma gereği giderek büyüyordu.

İç borçlanma yerine ekonomide likiditeyi arttırıcı Merkez Bankası kaynakları kullanıldı. Dolayısıyla bütçe açığı parasallaştırılıyor ve enflasyon kronikleşiyordu.

1990 sonrası ülkeye gelen yabancı sermaye artmış ve büyümenin kaynağı yabancı sermaye girişine bağlanmıştı. Kısa vadeli sermaye girişiyle hem talepte hem de kamu harcamalarında artış yaşanıyordu. Ekonomi giderek ısınıyordu. Sıcak para girişini yavaşlatmak ve kuru yükseltmek için para politikası gevşetildi, faiz oranları düşürüldü. 1993 yılında hükümetin faizleri yapay biçimde düşürme girişimi piyasalarda güven kaybına yol açtı.

Enflasyonist ortam ekonomik aktörlerin enflasyon beklentilerini aşağıya doğru revize etmelerini engelliyordu.

1994 yılı başında düşük kur ve değerli TL uygulamasıyla bankalar yurt dışında döviz toplayıp yurt içinde TL’ye çevirdiler ve DİBS aldılar. Açık pozisyonla çalışan kurumlar borçlarını ödeme, riski artan sermaye bir an önce kaçma ve yurt içi yerleşikler de para ikamesi amaçlarıyla döviz piyasalarına hücum ederken döviz fiyatları tırmandı.

İşte krizin patlama anlarında yerleşikler ve yabancılar dövize yöneldi ve TL üzerinde yoğun baskı oluştu. Yüksek dış ticaret ve ödemeler dengesi açıkları ortamında kredi derecelendirme kuruluşlarının Türkiye’nin notunu düşürmeleri dövize olan talebi daha da şiddetlendirdi.

Döviz kurundaki artışın önüne geçilmesi için faiz oranları arttırılarak gecelik faizler yüzde 1000’lere ulaştı. 1994 Şubat’ında kısa vadeli sermaye ülkeyi terk etti, 5,9 milyar $ kısa vadeli sermaye ve toplamda ise 6,3 milyar $ tutarında yabancı sermaye ülke dışına çıktı[2]. Merkez Bankası rezervleri hızla eridi Nisan 1994’te büyük bir devalüasyon gerçekleştirildi.

1994 krizine çözüm amaçlı 5 Nisan Kararları alındı. TL’nin devalüasyonu serbest piyasaya bırakıldı. Merkez Bankası’nın Hazine’ye açacağı kısa vadeli avansların bütçe ödeneklerine oranı kademeli olarak düşürüldü. Kamu kesiminde üretilen mal ve hizmet fiyatlarına çok yüksek oranlı ve ani zamlar yapıldı, kamuda ücret ve maaşlar donduruldu. Yabancı sermayenin teşvik edilmesi ve döviz girişi sağlayacak özelleştirme uygulamalarına hız kazandırılması şart koşuldu[3].

Vergi sistemine yeni vergiler eklendi. Kamu gelirlerini arttırma ve talebi baskılama amacıyla Net Aktif Vergisi, Ekonomik Denge Vergisi, Ek Emlak ve Ek Motorlu Taşıtlar Vergileri bir yıllığına yürürlüğe girdi. Ancak durgunluk içindeki ekonomi vergi artışlarını içeren daraltıcı maliye politikası nedeniyle daha da daraldı. Ayrıca enflasyonist ortamda aşınan kamu gelirleri nedeniyle maliye politikasının ekonomiyi yönlendirmedeki etkinliği kalmadı.

Yaşanan derin krizin ardından bir toparlanma sağlanarak ekonomi ertesi yıl yüzde 7,2 ve 1997’de yüzde 7,5 oranında büyüdü. Enflasyonla mücadelede bir miktar başarı sağlanarak enflasyon çift haneli ama yine de yüksek oranlara inebildi. Ancak kişi milli başı gelir $ bazında yüksek gibi görünse de halkın refah seviyesinde düşüş yaşandığından 1993 yılındaki refah düzeyine ancak 1997’de geri dönülebildi. 5 Nisan Kararları dış ticaret dengesizliği ile mücadelede de başarılı olamadı.

5 Nisan Kararlarının kısa vadeli önlemlerinin uygulanması ile mali piyasalardaki dalgalanmaların önüne geçilebilmişse de uzun vadeli ve ekonomide yapısal değişimi amaçlayan düzenlemeler gerçekleştirilmedi. Dolayısıyla Türkiye’de kriz beklentisi devam etti.

(Kriz modelleri yazı dizisinin devamı gelecek…)

Prof Dr. Binhan Elif YILMAZ – T24

[1] Krugman, Paul (1979); “A Model of Balance of Payment Crisis”, Journal of Money Credit and Banking, Vol: 11, No: 3, August, pp. 311-325.

[3] Sönmez, Sinan (2003); “Türk İktisat Politikalarında Çıpa: Dış Borçlanma”, İktisat Üzerine Yazılar-II İktisadi Kalkınma, Kriz ve İstikrar, 2. Baskı, İletişim Yayınları, İstanbul, s. 353.

Görüntülenme: 18860

Okumaya devam et

EKONOMİ

Verginin dörtte biri faize gidiyor! Bütçede alarm veren tablo

Yayınlanma:

5 gün önce

26/06/2026

Yazan:

Süleyman Çembertaş

Vergi gelirleri artıyor, faiz yükü daha hızlı büyüyor: Merkezi Yönetim bütçesinde alarm veren tablo

Hazine ve Maliye Bakanlığı’nın 2026 yılı Mayıs sonu Merkezi Yönetim Bütçe Gerçekleşmeleri, kamu maliyesinde gelir artışının sürdüğünü ancak harcamalardaki daha hızlı yükseliş nedeniyle bütçe disiplininin üzerindeki baskının arttığını ortaya koydu.

İlk beş aylık dönemde merkezi yönetim gelirleri geçen yılın aynı dönemine göre %33,9 artarak 6,28 trilyon TL’ye, giderler ise %37,4 artışla 7,33 trilyon TL’ye ulaştı. Böylece bütçe açığı 1 trilyon 57 milyar TL seviyesine yükseldi.

Vergi gelirleri güçlü ancak harcamalar daha hızlı büyüyor

Toplam vergi gelirleri 5,3 trilyon TL olarak gerçekleşti.

Vergi gelirleri içinde en büyük payı;

Gelir Vergisi: 1,283 trilyon TL
Dahilde alınan vergiler
Kurumlar Vergisi
Uluslararası ticaret vergileri oluşturdu.

Ancak bütçe tarafında gelir artışının harcamaları karşılamaya yetmediği görülüyor.

Özellikle;

Personel giderleri %43 arttı.
SGK devlet primi %49 arttı.
Mal ve hizmet alımları %40’a yakın yükseldi.
Faiz harcamaları ise %51,1 artış gösterdi.

Bu tablo bütçe açığının temel nedenlerinden biri olarak öne çıkıyor.

Faiz giderleri artık vergi gelirlerinin dörtte birine yaklaşıyor

Rapordaki en dikkat çekici gösterge ise faiz yükü.

2026’nın ilk beş ayında;

Faiz giderleri 1 trilyon 262,6 milyar TL’ye ulaştı.
Bu tutar toplam vergi gelirlerinin %23,8’ine karşılık geliyor.

Başka bir ifadeyle; Vatandaştan toplanan her 100 TL verginin yaklaşık 24 TL’si yalnızca faiz ödemelerine gidiyor.

Bu oran son yıllarda düzenli olarak yükseliyor.

Yıl	Vergi gelirlerinin faize giden kısmı
2023	%15,0
2024	%17,4
2025	%18,6
2026	%23,8

Bu eğilim, kamu borçlanmasının maliyetinin bütçe üzerindeki baskısını her geçen yıl artırdığını gösteriyor.

Cari transferler bütçenin en büyük kalemi olmaya devam ediyor

Harcamalarda en büyük kalem yine cari transferler oldu.

İlk beş ayda;

Cari transferler 2,65 trilyon TL
Personel giderleri 2,10 trilyon TL

olarak gerçekleşti.

Yalnızca bu iki kalem toplam harcamaların yaklaşık üçte ikisini oluşturuyor.

Bu durum bütçede esnek harcama alanını daraltırken yatırım harcamalarının payını da sınırlıyor.

İç talep ve dış ticaret kaynaklı vergi gelirlerinde yavaşlama dikkat çekiyor

Analizde dikkat çeken diğer unsur ise;

Dahilde mal ve hizmetlerden alınan vergiler,
Uluslararası ticaret vergileri

artış hızının toplam vergi gelirlerinin altında kalması.

Bu gelişme;

iç tüketimde yavaşlama,
ithalattaki zayıflama,
küresel ticaretteki belirsizlikler,
jeopolitik riskler,
yüksek faiz nedeniyle ekonomik aktivitedeki yavaşlama

gibi faktörlerin bütçe gelirlerine yansımaya başladığını gösteriyor.

Bütçe hedeflerine ulaşmak kolay görünmüyor

2026 bütçesinde yıl sonu için 2,71 trilyon TL açık öngörülüyor. İlk beş ayda bunun 1,06 trilyon TL’si gerçekleşmiş durumda.

Yılın ikinci yarısında;

faiz giderlerinin seyri,
enflasyon,
vergi tahsilatı,
ekonomik büyüme,
borçlanma maliyetleri

bütçe performansının en önemli belirleyicileri olacak.

Sonuç

2026’nın ilk beş aylık bütçe gerçekleşmeleri, mali disiplin açısından karmaşık bir görünüm ortaya koyuyor. Vergi gelirlerinde nominal artış sürmesine rağmen harcamalar, özellikle de faiz ödemeleri daha hızlı yükseliyor. Faiz yükünün vergi gelirleri içindeki payının %24’e yaklaşması, kamu maliyesinin önümüzdeki dönemde en kritik kırılganlık alanlarından biri olmaya devam edeceğine işaret ediyor. Ekonomik büyümenin yavaşladığı, finansman maliyetlerinin yüksek seyrettiği bir ortamda bütçe dengesini koruyabilmek için hem gelir tarafında vergi tabanını genişletecek hem de harcama tarafında verimliliği artıracak yapısal adımların önemi daha da artmış durumda.

Süleyman ÇEMBERTAŞ

Görüntülenme: 24682

Okumaya devam et

EKONOMİ

JPMorgan frene bastı, BofA kârı aldı

Yayınlanma:

4 hafta önce

06/06/2026

Yazan:

BankaVitrini

Küresel yatırım bankalarının Türkiye pozisyonlarında dikkat çekici bir değişim yaşanıyor. Bir yanda JPMorgan, 2018’den bu yana ilk kez Türkiye kurumsal kredi görünümünü “ağırlığını artır” seviyesinden “nötr”e çekti. Diğer yanda Bank of America, Türk lirası carry trade pozisyonunu kârla kapattı.

Bu iki karar birlikte okunduğunda ortaya çıkan tablo şu: Yabancı yatırımcı Türkiye’den tamamen çıkmıyor; ancak artık “yüksek faiz-getiri” hikâyesini daha seçici, daha kısa vadeli ve daha korumacı bir risk yönetimiyle izliyor.

JPMorgan ne yaptı?

JPMorgan’ın kararı, Türkiye varlıklarına yönelik sert bir satış tavsiyesi değil. Ancak banka, Türk şirket tahvillerinde daha önce taşıdığı iyimser ağırlığı azalttı. Türkiye görünümünün “nötr”e çekilmesi, yabancı yatırımcının artık yüksek getiri potansiyelinin yanında artan riskleri de daha fazla dikkate aldığını gösteriyor.

Raporda öne çıkan risk başlıkları şöyle:

Türkiye’nin temel dış dengesinde bozulma, enerji fiyatlarındaki artış, jeopolitik riskler, yerel siyasi belirsizlik, erken seçim ihtimali, yeniden dolarizasyon riski ve şirketlerin döviz açık pozisyonları.

Bu tablo özellikle Türk şirket tahvilleri açısından önemli. Çünkü kurumsal kredi yatırımcısı sadece ülke faizine bakmaz; şirketlerin döviz borcu, nakit akışı, dış finansmana erişimi ve kur şoklarına dayanıklılığına da bakar.

BofA ne yaptı?

Bank of America ise Ocak ayında dolar/TL’de 46,20 seviyesinden açtığı 3 aylık kısa dolar/TL pozisyonunu, kur 44,89 seviyesine geldiğinde kârla kapattı. Bu işlem, klasik anlamda TL carry trade stratejisinin başarılı bir örneği oldu.

Yani BofA, yüksek TL faizinden kazandı; aynı zamanda kurun vadeli piyasanın ima ettiği seviyeden daha aşağıda kalmasından ek getiri elde etti. Ancak pozisyonun kapatılması “TL hikâyesi bitti” anlamına gelmiyor. Banka, dolar/TL’nin ileride de vadeli piyasanın ima ettiği seviyelerin altında kalabileceğini belirtirken, TL’de nominal değer kaybı hızının artabileceği uyarısını da yaptı.

Bu mesajın sade karşılığı şu: TL hâlâ getiri sunuyor, fakat aynı pozisyonda kalmanın riski arttı.

Bu kararların arkasındaki ana senaryolar

1. Kâr realizasyonu senaryosu

BofA’nın hamlesi öncelikle kâr realizasyonu olarak okunmalı. Carry trade pozisyonlarında yatırımcı sonsuza kadar beklemez. Faiz getirisi oluştuğunda ve kur beklenenden daha sakin kaldığında pozisyon kapatılır.

Bu, Türkiye’den çıkıştan çok, “elde edilen kârı masaya koyma” hamlesidir.

2. Siyasi risk senaryosu

JPMorgan’ın raporunda siyasi belirsizlik vurgusu dikkat çekiyor. Türkiye piyasalarında son haftalarda muhalefet partisi ve yargı süreçleri üzerinden oluşan politik gerilim, BIST, tahvil ve kur tarafında dalgalanma yarattı.

Yabancı yatırımcı açısından en büyük risk, ekonomi programının seçim veya siyasi baskı nedeniyle gevşetilmesi ihtimalidir. Erken seçim senaryosu gündeme gelirse, piyasa bunu kamu harcamalarında artış, kredi genişlemesi, ücret ayarlamaları ve dövize yönelim riskiyle birlikte fiyatlar.

3. Dolarizasyon senaryosu

Türkiye’de yerleşiklerin yeniden dövize dönmesi, yabancı yatırımcının en yakından izlediği başlık. Yüksek faiz ve kontrollü kur politikası TL’ye ilgiyi artırmıştı. Ancak seçim beklentisi, enerji şoku veya siyasi belirsizlik artarsa, yerli yatırımcı yeniden döviz talebine yönelebilir.

Bu durumda Merkez Bankası rezervleri güçlü olsa bile, rezervlerin ne kadarının piyasa stresinde kullanılacağı kritik hale gelir.

4. Enerji ve cari açık senaryosu

Türkiye enerji ithalatçısı bir ülke. Orta Doğu kaynaklı gerilimler ve petrol-doğalgaz fiyatlarındaki artış, cari açık ve enflasyon üzerinden TL üzerinde baskı oluşturabilir.

Enerji fiyatı arttığında Türkiye’nin döviz ihtiyacı büyür. Bu da hem kur beklentisini hem enflasyon patikasını hem de şirketlerin maliyet yapısını bozar.

5. Şirketlerin döviz açık pozisyonu senaryosu

JPMorgan’ın dikkat çektiği en önemli başlıklardan biri şirketlerin döviz açık pozisyonu. Eğer şirketin geliri TL, borcu döviz ise kur artışı bilançoyu bozar. Kurumsal kredi yatırımcısı için bu doğrudan tahvil geri ödeme riskidir.

Bu nedenle JPMorgan’ın “nötr” kararı sadece Türkiye ekonomisine değil, Türk şirketlerinin döviz riskine yönelik de bir uyarıdır.

Yabancı yatırımcı Türkiye’den çıkıyor mu?

Hayır. Verilen mesaj “Türkiye’den çıkıyoruz” değil; “Türkiye riskinde daha seçici davranıyoruz” mesajıdır.

Yabancı yatırımcı için Türkiye hâlâ yüksek faiz, güçlü carry getirisi ve kontrollü kur nedeniyle cazip olabilir. Ancak risk primi düştükçe ve siyasi/jeopolitik risk arttıkça, aynı getiriyi almak için daha fazla risk taşımak gerekir.

Bu nedenle yabancı kurumlar artık uzun vadeli ve yüksek riskli pozisyonlar yerine; kısa vadeli, likit, yüksek kaliteli ve gerektiğinde hızla kapatılabilecek pozisyonları tercih ediyor.

Türkiye açısından ne anlama geliyor?

Bu gelişme ekonomi yönetimi için önemli bir uyarı niteliğinde. Çünkü Türkiye’nin son dönemdeki sermaye girişi büyük ölçüde güven, yüksek faiz ve kur istikrarı üzerine kuruldu.

Bu üç ayaktan biri zayıflarsa carry trade tersine dönebilir. Carry trade girerken döviz getirir, çıkarken döviz talebi yaratır. Bu nedenle sıcak para girişine dayalı rahatlama kalıcı sermaye girişiyle desteklenmezse kırılganlık üretir.

Piyasalar nasıl etkilenebilir?

Kısa vadede TL’de kontrollü seyir devam edebilir. Ancak kurda nominal değer kaybı hızlanırsa, yabancı yatırımcı yeni carry trade pozisyonu açmakta daha temkinli davranır.

Tahvil tarafında kısa vadeli ve yüksek kaliteli ihraçlara ilgi sürebilir. Buna karşılık uzun vadeli, düşük kaliteli veya döviz riski yüksek şirket tahvillerinde risk primi artabilir.

Borsada ise bankalar, ihracatçılar ve döviz pozisyonu güçlü şirketler ayrışabilir. Döviz açık pozisyonu yüksek, finansman maliyeti ağır ve iç talebe bağımlı şirketler daha kırılgan hale gelebilir.

Yabancı yatırımcı Türkiye’yi terk etmiyor, frene basıyor

JPMorgan ve BofA’nın kararları birlikte okunduğunda, yabancı yatırımcının Türkiye’ye bakışında yeni bir dönem başladığı görülüyor.

Artık mesele sadece yüksek faiz değil. Yatırımcı; kurun hızı, rezervlerin dayanıklılığı, siyasi belirsizlik, enerji faturası, cari açık, şirket bilançoları ve erken seçim ihtimalini aynı anda fiyatlıyor.

Türkiye için asıl sınav, carry trade ile gelen parayı kalıcı sermaye girişine dönüştürmek olacak. Aksi halde bugün kârla kapanan pozisyonlar, yarın daha büyük çıkış riskinin öncü sinyali haline gelebilir.

Görüntülenme: 10954

Okumaya devam et