Enpara Bank, doğrudan ve enerji tüketiminden kaynaklanan dolaylı net karbon emisyonlarını 2036’ya kadar yüzde 65 azaltmayı hedefliyor.

Bankadan yapılan açıklamaya göre, Enpara Bank, sürdürülebilirlik yaklaşımı kapsamında sera gazı emisyon azaltım hedefini açıkladı.

Sürdürülebilirliği iş modelinin ayrılmaz bir parçası olarak ele alan banka, kendi operasyonlarından kaynaklanan doğrudan karbon emisyonlarını ve enerji tüketiminden kaynaklanan dolaylı karbon emisyonlarını 2036’ya kadar yüzde 65 azaltmayı hedefliyor.

Bankanın gelecek 10 yıllık dönem için belirlediği hedef, küresel iklim planlamaları ve bilimsel değerlendirmeler doğrultusunda, küresel ısınmayı 1,5 santigrat derece ile sınırlama amacıyla uyumlu senaryolar dikkate alınarak geliştirildi.

Banka, bu hedefle operasyonlarının çevresel etkisini azaltmayı ve uzun vadeli sürdürülebilirlik yaklaşımını ölçülebilir olarak desteklemeyi amaçlıyor.

“Dijital bankacılığın sağladığı verimliliği çevresel sorumluluğumuzla birlikte ele alıyoruz”

Açıklamada görüşlerine yer verilen Enpara Bank Genel Müdürü Cumhur Türkmen, müşterilerinin hayatını kolaylaştıran sade ve verimli bir bankacılık deneyimi sunarken, iklim değişikliğiyle mücadele etmeyi ve operasyonlarından kaynaklı çevresel etkiyi azaltmayı sorumluluklarının bir parçası olarak gördüklerini belirtti.

Türkmen, şubesiz ve yüzde 100 dijital iş modelinin sağladığı verimliliği, enerji ve kaynak kullanımına yaklaşımlarını da yansıttıklarını aktararak, şunları kaydetti:

‘Bu doğrultuda, doğrudan ve enerji tüketimimizden kaynaklanan dolaylı net karbon emisyonlarımızı 2036 yılına kadar yüzde 65 azaltmayı taahhüt ediyoruz. Ülkemiz, gelecek hafta Antalya’da Birleşmiş Milletler (BM) İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi 31. Taraflar Konferansı’nın (COP31) ev sahipliği yapacak. İklim değişikliğiyle mücadelede küresel ölçekte kritik bir farkındalık yaratacak bu tarihi zirveyle eş zamanlı olarak, ana ortağımız QNB Group’un belirlemiş olduğu 2050 Net Sıfır Hedefi ve Türkiye’nin 2053 net sıfır hedeflerini destekleyen bu adımımızla sürece aktif katkı sunmayı amaçlıyoruz.’

DenizBank ve UNICEF, gençlerin yeşil ekonominin gerektirdiği becerileri kazanmalarını ve geleceğin istihdam fırsatlarına hazırlanmalarını desteklemek amacıyla yeni bir iş birliği başlatıyor. 

 İki yıllık program kapsamında, farklı sektörlerin düşük karbonlu ekonomiye geçiş sürecinde ortaya çıkan yetkinlik ihtiyaçlarına yönelik mesleki eğitim içeriklerinin hazırlanması ve gençlere uygulamalı öğrenme olanakları sunulması hedefleniyor. Çalışmalar, DenizBank’ın sürdürülebilir finansman alanındaki deneyimi ile UNICEF’in eğitim ve gençlerin gelişimi konusundaki uzmanlığını bir araya getirecek.

İş birliği kapsamında, DenizBank’ın emisyon yoğun sektörlerin karbonsuzlaşma yatırımlarını desteklemek amacıyla oluşturduğu Geçiş Finansmanı Çerçevesi’nde yer alan sektörlerde ihtiyaç duyulan mesleki yetkinlikler analiz edilerek, örgün ve yaygın eğitim programlarına kazandırılabilecek içerik ve uygun öğrenme modellerinin geliştirilmesi amaçlanıyor.

 Örgün ve yaygın eğitimde yeşil becerilere odaklanılacak

Örgün eğitim kapsamında, öncelikli sektörlerin yeşil dönüşüm için ihtiyaç duyduğu mesleki yetkinlikler analiz edilecek. Elde edilecek bulgular doğrultusunda, ilgili kamu kurumlarıyla koordinasyon içinde mesleki ve teknik eğitimi destekleyici içeriklerin geliştirilmesi, eğitimcilerin kapasitelerinin güçlendirilmesi ve yeşil becerilerin mesleki eğitim sisteminde yaygınlaştırılması amaçlanıyor. Yaygın eğitim alanında ise özellikle eğitimde ve istihdamda yer almayan gençlerin yeşil becerilere erişimini destekleyebilecek modeller değerlendirilecek. Gençlik merkezleri ve ilgili eğitim ağları aracılığıyla geliştirilecek eğitim ve mesleki gelişim fırsatları, ihtiyaç analizi sonuçları ve ilgili kurumlarla yapılacak iş birlikleri doğrultusunda şekillendirilecek.

“Reel sektörün dönüşümünü nitelikli yeşil insan kaynağıyla destekleyeceğiz”

DenizBank Genel Müdürü Recep Baştuğ, iş birliğine ilişkin değerlendirmesinde şunları söyledi: “Ülkemizin 2053 net sıfır emisyon hedefine ulaşmasında, başta karbon yoğun sektörler olmak üzere her alanda üretim süreçlerinin kapsamlı dönüşümü ve bu yatırımların ihtiyaç duyduğu finansman kaynaklarına erişim büyük önem taşıyor. Bankamız da bu ihtiyacın karşılanmasında önemli rol üstlenen finans kuruluşlarından biri. Bu yaklaşımla hayata geçirdiğimiz Geçiş Finansmanı Çerçevemizle demir çelik, çimento, alüminyum, enerji, otomotiv, tarım ve turizm gibi yeşil dönüşümü zor sektörlerde faaliyet gösteren şirketlerimizin yatırımlarına finansman sağlamayı amaçlıyoruz. Ancak sermaye desteği kadar, bu yatırımları hayata geçirecek nitelikli insan kaynağının yetiştirilmesi de son derece önemli. UNICEF ile başlattığımız iş birliğiyle, reel sektörün ihtiyaçları doğrultusunda gençlerin düşük karbonlu üretim süreçlerine yönelik mesleki yetkinlikler kazanmasını ve eğitimden istihdama geçişlerinin kolaylaştırılmasını hedefliyoruz. Böylece müşterilerimizin dönüşümüne, ihtiyaç duydukları nitelikli iş gücünün yetişmesine katkıda bulunarak da eşlik edeceğiz. Aynı zamanda kurumumuz bünyesindeki ekiplerin teknik uzmanlığını güçlendirerek, finansman ötesinde rehberlik sunma kapasitemizi artıracağız. İş birliğimizin gençlerimize yeni mesleki fırsatlar sunarken reel sektörün rekabet gücü ve ülkemizin sürdürülebilir kalkınmasına uzun vadeli katkı sağlayacağına inanıyoruz”.

“İklim değişikliği, gençlerin gelecekteki iş fırsatlarını etkiliyor”

UNICEF Türkiye Temsilcisi Paolo Marchi ise iş birliğine ilişkin değerlendirmesinde şunları söyledi: “İklim değişikliğinin sonuçlarıyla gelecekte en çok gençler yüzleşecek. Bu nedenle, çözüm yollarının şekillendirilmesinde onların da söz sahibi olması gerekiyor. İklim değişikliği, şimdiden gençlerin eğitim hayatını ve gelecekteki istihdam olanaklarını etkiliyor. Bu nedenle DenizBank ile iş birliği yaparak gençlerin geleceğin ekonomisinde ihtiyaç duyulacak yeşil becerileri kazanmalarını ve bu becerileri kullanabilecek özgüveni geliştirmelerini desteklemeyi amaçlıyoruz. Türkiye, COP31’e ev sahipliği yapmaya hazırlanırken çocukları ve gençleri iklim eyleminin merkezine koymalıyız. Çünkü söz konusu olan onların sesleri, fikirleri ve gelecekleri. Hiçbir genç geride bırakılmamalı.”

2024 Nobel Ekonomi Ödülü sahibi Daron Acemoğlu, yeni kitabı Hangi Liberal Demokrasi’de son yarım yüzyılda liberal demokrasilerin neden güç kaybettiğini sorguluyor. Acemoğlu’nun temel tezi oldukça çarpıcı: Demokrasi yalnızca seçimlerden, hukukun üstünlüğünden ve bireysel özgürlüklerden ibaret değil. Ekonomik büyümenin nimetleri toplumun geniş kesimlerine ulaşmıyorsa, çalışanlar sistemin dışında kaldığını düşünüyorsa ve teknolojik dönüşüm serveti giderek daha küçük bir kesimde topluyorsa liberal demokrasinin toplumsal zemini de aşınıyor. Çözüm olarak ortaya koyduğu kavram ise “işçi sınıfı liberalizmi”.

Nobel ödüllü iktisatçı Daron Acemoğlu’nun Ağustos 2026’da yayımlanan yeni kitabı Hangi Liberal Demokrasi, aslında bir siyaset kitabı olduğu kadar ekonomi, teknoloji, gelir dağılımı ve çalışma hayatı üzerine de kapsamlı bir tartışma.

Kitabın İngilizce adı What Happened to Liberal Democracy? Remaking a Politics of Shared Prosperity. ABD’de 11 Ağustos 2026’da yayımlanan eser Türkiye’de Doğan Kitap tarafından Hangi Liberal Demokrasi adıyla yayımlandı. Türkçe baskı 488 sayfa ve çevirisi Solina Silahlı’ya ait.

Acemoğlu’nun kitabı şu basit fakat büyük soruyla başlıyor: Liberal demokrasi bir dönem ekonomik ve toplumsal ilerlemenin motorlarından biri olduysa bugün neden geniş toplum kesimlerinin güvenini kaybediyor?

Acemoğlu’nun cevabı, demokrasinin yalnızca siyasi kurumlarına değil, ekonominin nasıl örgütlendiğine bakmamız gerektiği yönünde.

1990’ların büyük iyimserliği neden dağıldı?

1991’de Sovyetler Birliği’nin dağılmasıyla dünyada liberal demokrasinin nihai zaferini ilan eden büyük bir iyimserlik ortaya çıkmıştı.

Beklenti şuydu: Piyasa ekonomileri büyüyecek, demokratik rejimler yaygınlaşacak, küreselleşme refah yaratacak, teknolojik gelişmeler insanları özgürleştirecek ve ekonomik büyümeden toplumun hemen her kesimi yararlanacaktı.

Aradan yaklaşık 35 yıl geçti.

Bugünkü tablo ise çok daha farklı. Gelir ve servet eşitsizlikleri arttı. Geleneksel sanayi bölgelerinde iş kayıpları yaşandı. Üniversite mezunlarıyla diğer çalışanlar arasındaki ekonomik ve kültürel mesafe büyüdü. Dijital platformların siyasi ve toplumsal etkisi arttı. Popülist ve otoriter siyasi hareketler güç kazandı.

Acemoğlu tam olarak bu kırılmanın nedenlerini araştırıyor.

Acemoğlu’nun ana tezi: Liberalizm kendi başarısının kurbanı oldu

Kitabın en önemli tezlerinden biri liberalizmin başlangıçta iktidarı sınırlandırmak amacıyla doğduğu, fakat zamanla kendisinin düzenin hâkim ideolojisine dönüşmesidir.

Liberal düşüncenin tarihsel başarısı büyük ölçüde keyfî iktidarın sınırlandırılması, bireysel özgürlüklerin genişletilmesi, bilgi üretiminin serbestleşmesi ve demokratik katılımın artması üzerinden gerçekleşti.

Ancak Acemoğlu’na göre liberalizm iktidara meydan okuyan bir düşünce olmaktan çıkıp mevcut düzenin taşıyıcısı haline geldiğinde yeni sorunlara yeterince cevap veremedi.

Özellikle sanayi sonrası ekonomiye geçiş bu kırılmayı hızlandırdı.

Üç büyük vaat yerine getirilmedi

Acemoğlu liberal demokrasinin başarısını üç temel vaat üzerinden değerlendiriyor: Ortak refah, demokratik yönetim ve bilgiye özgür erişim.

Kitabın ana fikri açısından kritik nokta burada. Liberal demokrasi bu vaatleri gerçekleştirdiği dönemlerde güçlendi. Fakat son birkaç on yılda özellikle ortak refah konusunda ciddi biçimde başarısız oldu.

Ekonomi büyüse bile büyümenin kazançlarının toplum içinde nasıl dağıldığı giderek daha önemli hale geldi.

Dolayısıyla Acemoğlu’nun yaklaşımını tek cümleye indirgersek: Büyüme tek başına yetmez; büyümenin kimlere ulaştığı demokrasinin geleceğini belirler.

Bu nedenle gelir dağılımı Acemoğlu açısından yalnızca ekonomik bir mesele değildir. Aynı zamanda demokratik sistemin sürdürülebilirliğiyle ilgili siyasi bir meseledir.

Çalışan kesim neden sistemden uzaklaştı?

Kitabın en dikkat çekici taraflarından biri liberalizmin krizini yalnızca aşırı sağın, popülizmin veya otoriter liderlerin yükselişi üzerinden açıklamaması.

Acemoğlu daha derine bakıyor.

Sorusu şu: İnsanlar neden bu hareketlere yönelmeye başladı?

Sanayisizleşme, fabrikaların kapanması, üretimin başka ülkelere kayması, sendikaların zayıflaması, ücretlerin verimlilik artışının gerisinde kalması ve kaliteli işlerin azalması toplumun önemli kesimlerinde ekonomik güvensizlik yarattı.

Buna üniversite eğitimli profesyonel sınıflarla diğer çalışan kesimler arasında giderek büyüyen kültürel mesafe de eklendi.

Acemoğlu’na göre eğitimli elitlerin siyasi ağırlığının artması ve toplumun geri kalanından uzaklaşması, liberalizmin toplumsal tabanının daralmasında rol oynadı.

Teknoloji tarafsız değil

Acemoğlu’nun önceki çalışmalarını takip edenler açısından kitabın teknoloji bölümü özellikle tanıdık. Çünkü Acemoğlu uzun süredir teknolojinin yönünün kendiliğinden oluşmadığını savunuyor.

Teknoloji; insanın yeteneklerini artırmak için de kullanılabilir, insan emeğinin yerine geçmek için de.

Bu ayrım yapay zekâ çağında çok daha kritik hale geliyor. Şirketler yalnızca maliyetleri düşürmek amacıyla otomasyona yöneldiğinde teknoloji çalışanların verimliliğini artırmak yerine onları sistemden dışlayabilir.

Bu durumda teknolojik ilerlemenin ekonomik kazançları sermaye sahipleri ve belirli yüksek nitelikli çalışanlarda yoğunlaşırken geniş çalışan kesimleri kazançtan yeterince pay alamayabilir.

Acemoğlu bu nedenle teknolojinin yönünün demokratik toplumların tartışması gereken bir tercih olduğunu düşünüyor. Michael Sandel de kitaba ilişkin değerlendirmesinde Acemoğlu’nun yeni teknolojilerin yönünün “doğanın bir gerçeği” değil, demokratik vatandaşların vereceği bir karar olduğu tezini özellikle vurguluyor.

Dijital çağ demokrasiyi neden zorladı?

İnternetin ilk dönemlerinde dijital teknolojilerin bilgiyi demokratikleştireceği düşünülüyordu.

Fakat ortaya çok daha karmaşık bir tablo çıktı. Sosyal medya platformları insanların bilgiye ulaşmasını kolaylaştırırken yanlış bilginin yayılmasını, kutuplaşmayı ve algoritmaların insanların ne göreceğini belirlemesini de beraberinde getirdi.

Böylece bilgiye erişim özgürlüğü paradoksal biçimde bilgi ortamının parçalanmasına yol açtı.

Acemoğlu liberalizmin dijital teknolojilerin yarattığı ekonomik ve toplumsal dönüşüme yeterince cevap veremediğini düşünüyor. Kitabın içeriğinde “Algoritmalar Çağında Liberalizm” başlığının bulunması da teknolojinin tartışmanın merkezindeki yerini gösteriyor.

Çözüm: “İşçi sınıfı liberalizmi”

Kitabın en fazla tartışma yaratacak kavramı kuşkusuz working-class liberalism, yani “işçi sınıfı liberalizmi”. Thomas Piketty de kitabı özellikle bu yönüyle öne çıkarıyor ve Acemoğlu’nun Roosevelt dönemini hatırlatan bir işçi sınıfı liberalizminin yeniden kurulması için güçlü bir tez ortaya koyduğunu belirtiyor.

Peki bu kavram ne anlama geliyor?

Acemoğlu’nun önerisi klasik anlamda devletçi bir ekonomik modele dönüş değil. Serbest piyasanın tamamen terk edilmesini de savunmuyor.  Asıl önerisi, liberalizmin ekonomik ve siyasi merkezinin yeniden geniş çalışan kesimlere yönelmesi.

Acemoğlu bunu bir söyleşisinde oldukça açık biçimde tarif ediyor: Bireysel özgürlük korunmalı ancak insanların değerleri yukarıdan bastırılmamalı; sosyal mühendislikten kaçınılmalı; kaliteli işler ve ortak refah öncelik haline getirilmeli ve yerel topluluklar yeniden güçlendirilmelidir.

Acemoğlu’nun reçetesinin temel taşları

Kitaptan çıkan yeni liberalizm modelini birkaç temel başlık altında toplamak mümkün:

Ortak refah: Ekonomik büyümenin kazançları toplumun geniş kesimlerine yayılmalı.

Kaliteli istihdam: Ekonomi yalnızca GSYH veya şirket kârları üzerinden değil, yarattığı kaliteli işler üzerinden de değerlendirilmelidir.

Çalışanın güçlendirilmesi: Teknoloji çalışanı gereksiz hale getiren değil, çalışanların yeteneklerini ve üretkenliğini artıran yönde geliştirilmelidir.

Yerel topluluklar: Siyaset ve karar alma mekanizmalarının yalnızca merkezi kurumlarda yoğunlaşması yerine yerel toplulukların güçlendirilmesi gerekir.

Çoğulculuk: Farklı yaşam tarzları ve değerlerin bir arada yaşayabileceği toplumsal alan korunmalıdır.

Elit sosyal mühendislikten kaçınma: Eğitimli elitlerin kendi kültürel değerlerini toplumun tamamına yukarıdan empoze etmeye çalışması liberalizme duyulan tepkiyi büyütebilir.

Demokratik teknoloji politikası: Yapay zekâ ve otomasyonun yönü yalnızca teknoloji şirketlerinin kararlarına bırakılamayacak kadar önemlidir.

Roosevelt modeli neden önemli?

Piketty’nin kitabı değerlendirirken Franklin D. Roosevelt dönemine gönderme yapması tesadüf değil.

1930’ların Büyük Buhranı sonrasında ABD’de uygulanan New Deal politikaları kapitalizmi ortadan kaldırmak yerine sistemin toplumsal meşruiyetini yeniden kurmaya çalışmıştı. Çalışanların pazarlık gücünün artırılması, sosyal güvenlik sistemlerinin oluşturulması, kamu yatırımları ve finans sektörünün düzenlenmesi bu dönüşümün parçalarıydı.

Acemoğlu’nun “işçi sınıfı liberalizmi” önerisinin mantığında benzer bir yaklaşım bulunuyor: Kapitalizmi kaldırmak yerine ekonomik sistemin ürettiği refahın daha geniş kesimler tarafından paylaşılmasını sağlamak.

Bu açıdan kitapta ekonomi ile demokrasi arasında çok güçlü bir bağ kuruluyor.

Demokrasi sandıktan ibaret değil

Kitabın Bankavitrini açısından belki de en önemli ekonomik mesajı burada ortaya çıkıyor.

Bir ülkede seçimlerin yapılması tek başına güçlü bir demokratik düzen yaratmaya yetmeyebilir. Eğer orta sınıf küçülüyorsa, çalışanların reel gelirleri uzun süre geriliyorsa, servet giderek dar bir kesimde yoğunlaşıyorsa ve gençler ebeveynlerinden daha iyi yaşayacaklarına inanmıyorsa demokratik kurumlara güven de aşınabilir.

Başka bir ifadeyle: Ekonomik dışlanma zamanla siyasi dışlanma hissine dönüşebilir.

Bu nedenle gelir dağılımı politikası aynı zamanda demokrasi politikasıdır.

Türkiye açısından neden önemli?

Asaf Savaş Akat’ın Türkçe baskıya ilişkin değerlendirmesinde dikkat çektiği nokta da tam olarak burası. Akat, Acemoğlu’nun sorumlu aydınlarla çalışan kesimler arasında üretken bir işbirliği ve dayanışma modeli önerdiğini, bunun özellikle kurumsal gelişmesinde sorun yaşayan Türkiye gibi gelişmekte olan ülkeler açısından önemli olduğunu vurguluyor.

Türkiye açısından kitabın tartışmaya açtığı sorular oldukça güncel:

Ekonomik büyümeden toplumun hangi kesimleri pay alıyor?

Orta sınıf neden zayıflıyor?

Ücretlilerin milli gelirden aldığı pay nasıl değişiyor?

Teknolojik dönüşüm çalışanların verimliliğini mi artırıyor, yoksa istihdamı mı azaltıyor?

Gençlerin kaliteli işe ulaşma imkânları neden daralıyor?

Yerel yönetimler ve sivil toplum yeterince güçlü mü?

Ekonomik kararların alınmasında toplumun farklı kesimleri ne kadar söz sahibi?

Bu soruların cevapları yalnızca ekonomi politikasının değil, demokratik kurumların geleceğinin de belirleyicisi olabilir.

Neoliberalizme eleştiri, liberalizme veda değil

Kitabın önemli bir ayrımını da yapmak gerekiyor.

Acemoğlu liberalizmin başarısız olduğunu söyleyerek otoriter veya anti-demokratik sistemlere yönelmeyi önermiyor. Tam tersine liberal demokrasinin tarih boyunca olağanüstü ilerlemeler sağladığını savunuyor. Sorun liberal demokrasinin kendisinden çok, son birkaç on yılda geçirdiği dönüşüm.

Bu nedenle Acemoğlu’nun önerisi: “Liberalizmi terk edelim” değil, “liberalizmin toplumsal sözleşmesini yeniden kuralım.”

Bu ayrım kitabın belki de en önemli mesajı.

Yapay zekâ çağının büyük sorusu

Kitabın yayımlandığı dönem de ayrıca anlamlı. Dünya yeni bir teknolojik devrimin başlangıcında. Yapay zekâ üretkenliği olağanüstü artırabilir.

Ancak aynı teknoloji milyonlarca beyaz yakalı işi dönüştürebilir veya ortadan kaldırabilir.

Dolayısıyla önümüzdeki yılların en önemli ekonomi politikası sorularından biri şu olacak: Yapay zekânın yaratacağı ekonomik değer kime gidecek? Sadece teknoloji şirketlerine ve sermaye sahiplerine mi?

Yoksa çalışanların ücretlerine, daha kısa çalışma sürelerine, daha kaliteli işlere ve toplumun genel refahına mı dönüşecek? Acemoğlu açısından bu sorunun cevabı yalnızca gelir dağılımını değil, liberal demokrasinin geleceğini de belirleyebilir.

Sonuç: Demokrasi için yeniden güçlü bir orta sınıf

Hangi Liberal Demokrasi, klasik anlamda bir ekonomi kitabından daha fazlası.

Acemoğlu ekonomi, siyaset, teknoloji ve sosyolojiyi aynı sorunun çevresinde birleştiriyor: Bir siyasi sistem ekonomik olarak toplumun geniş kesimlerini dışarıda bırakarak ne kadar süre meşruiyetini koruyabilir?

Kitabın verdiği cevap oldukça açık: Uzun süre koruyamaz.

Liberal demokrasi yalnızca bireysel hakları ve seçimleri korumakla yetinemez. İnsanlara ekonomik güvenlik, kaliteli istihdam, yükselme imkânı ve geleceğe ilişkin umut da sunmak zorunda.

Bu nedenle Acemoğlu’nun “işçi sınıfı liberalizmi” aslında bir ekonomik modelden daha fazlasını ifade ediyor. Yeni bir toplumsal sözleşme öneriyor.

Sermaye ile emeğin, teknoloji ile insanın, elitlerle çalışan kesimlerin ve merkezi yönetimlerle yerel toplulukların arasındaki güç dengesinin yeniden kurulmasını savunuyor.

Ve kitabın ekonomi dünyasına bıraktığı en güçlü soru belki de şu: Bir ekonomi büyürken çalışanların büyük bölümü kendisini fakirleşmiş hissediyorsa, gerçekten başarılı sayılabilir mi?

Acemoğlu’nun cevabı “hayır”a oldukça yakın.

Çünkü ortak refah olmadan güçlü orta sınıf; güçlü orta sınıf olmadan toplumsal güven; toplumsal güven olmadan da sürdürülebilir liberal demokrasi kurmak giderek zorlaşıyor.

Bankavitrini.com – Kitap / Ekonomi / Demokrasi